دانشنامه مهدويت

[هُدهُد صبا]

« مصحف اميرالمؤمنين »

از جمله خصائص صاحب العصر (عج) همراه داشتن «مصحف امير المؤمنين عليه السّلام» است. قرآني که امام زمان (عج) مي آورد و به مردم تعليم مي دهد با قرآن فعلي اين تفاوت را دارد که آن قرآن توسّط مولاي متّقيان امير المؤمنين به همان نحو که در مدّت 23 سال نازل گرديده، جمع آوري شده است، ولي هيچکدام از لحاظ کلام الهي کم و کاستي ندارد. قرآن فعلي جمع آوري «عثمان بن عفّان» است. امام علي آن مصحف را بر صحابه عرضه نمود، آنان نپذيرفتند، پس آن حضرت آن را مخفي نمود و تا کنون به حال خود باقي است و زماني به دست حضرت مهدي (عج) ظاهر خواهد شد و مردم مأمور مي شوند که آن را بخوانند و حفظ نمايند و به خاطر اختلاف ترتيب که با مصحف فعلي دارد، حفظ آن از تکاليف مشکل مکلّفان خواهد بود.

[هُدهُد صبا]

« موسويه يا موسائيه »

يکي از فرقه هاي منحرف در باب مهدويّت، «موسويه» يا «موسائيه» هستند طرفدار امامت امام موسي بن جعفرعليه السلام و منتظر رجعت او بودند. از ديدگاه اين گروه موسي بن جعفرعليه السلام نمرده و زنده است تا اينکه شرق و غرب عالم از آن او گردد و جهان را پر از عدل و داد کند و او مهدي قائم است. آنان مي گفتند: هارون الرشيد و ياران او، به دروغ بر مردم وانمود کردند که آن حضرت مرده است! حال آنکه وي زنده و روي از مردم نهفته است. بايد دانست که امام موسي بن جعفرعليه السلام در سال 128 يا 129 ه زاده شد و در سال 179 ه زماني که هارون الرشيد از عمره ماه رمضان باز مي گشت، او را از مدينه با خود به حج برد و پس از آن، از راه بصره بازگشت، وي را در نزد عيسي بن جعفر ابي منصور باز داشت کرد. سپس وي را به بغداد طلبيد و به زندان سندي بن شاهک افکند. امام موسي بن جعفرعليه السلام پنج روز از رجب سال 183 ه باقي مانده در حالي که 54 و يا 55 سال داشت، در همان زندان به شهادت رسيد. آن حضرت را به قبرستان قريش بردند و بنا بر وصيت خودش با بند و زنجير به خاک سپردند.

[هُدهُد صبا]

« خداشناس »

از نامهاي حضرت مهدي (عج) است که همراه با نام «ايستاده» در کتاب شاکموني هندوان ذکر شده است.

[عشق ابوتراب]

در این کتاب امده(( دنیا و حکومت ان به فرزند سید خلایق دو جهان((یشن)) خواهد رسید.
((یشن)) به زبان انان"نام رسول خدا صلی الله علیه و اله است.

[هُدهُد صبا]

« مؤمل »

«مؤمَل» از نامهاي صاحب الزّمان است. «مؤمل» در لغت يعني کسي که مردم آرزوي ديدن او را دارند و در دعاي ندبه اشاره به اين مضمون شده است: «بِنَفْسي أنْتَ مِن أُمْنيَّةُ شائِقٍ يَتَمَنّي مِنْ مُؤمِنٍ وَ مُؤمِنَةٍ ذَکَرَ أفَحَنّا: جانم قربان تو که آرزوي هر زن و مرد مؤمنه هستي که صدايش بزنند و بنالند». امام حسن عسکري عليه السّلام فرمود: «در آن وقت که حجّت (عج) متولّد شد، ظالمان گمان کردند که ايشان مرا مي کشند تا اينکه نسل مرا قطع کنند، پس چگونه قدرت خداوند را ديدند و او را (حضرت مهدي (عج)) را مؤمل ناميدند».

[هُدهُد صبا]

« كف دست »

از علائم ظهور امام زمان (عج)، ظاهر شدن کف دستي است که در آسمان طلوع مي نمايد و در روايت ديگر صورت و سينه و کف دستي در نزد چشمه خورشيد ظاهر شود.

[هُدهُد صبا]

« وتر »

لقب ممهدي موعود (عج) است. «وتر» به معني: تنها، طاق، منفرد، فرد در کمال و فضائل که تحقّق آن در نوع بشر ممکن باشد و احدي از حجج قبل از حضرت قائم (عج) به آنها سر افراز نشده است.

[هُدهُد صبا]

« جاروديه »

از اصحاب ابي الجارود (زيادبن ابي زياد) هستند، امامت را از امام اوّل تا چهارم قبول داشته و مي گويند: امامت پس از امام سجادعليه السلام به زيد بن علي و پس از او به محمدبن عبداللّه بن حسن بن علي بن ابيطالب رسيده است. محمدبن عبداللّه پس از خروج از مدينه به قتل رسيد؛ اما گروهي از جاروديه همچنان محمد را امام دانسته، مي گويند: او کشته نشد و حيّ و باقي است و بعداً خروج کرده، عالم را به عدل آراسته خواهد کرد.

[هُدهُد صبا]

ذوالفقار
«ذوالفقار» شمشيري شگرف است که ابتدا متعلق به رسول اکرم صلي الله عليه وآله بود و آن حضرت در جنگ احد وقتي که شمشير علي بن ابي طالب عليه السلام در گرماگرم نبرد شکست، آن را به او بخشيد و از همان زمان اين شمشير جنبه مقدس پيدا کرد. در وجه تسميه اين شمشير گفته اند: پشت آن خارهاي پست و بلندي مانند ستون فقرات آدمي داشته است.در مورد منشأ ذوالفقار اقوال ديگري هم هست؛ ازجمله اينکه در جنگ بدر حضرت علي عليه السلام آن را پس از کشتن صاحبش عاص بن منبه سهمي به دست آورد، يا جزو هداياي بلقيس به سليمان عليه السلام بود و يا ذوالفقار در روز بدر به دست پيامبرصلي الله عليه وآله رسيد وآن را به حضرت علي عليه السلام بخشيد. اين شمشير سپس به امام حسن و بعد از او به امام حسين عليه السلام و سرانجام به حضرت مهدي عليه السلام به ارث رسيد. از حضرت صادق عليه السلام درباره وجه تسميه آن به ذوالفقار پرسيدند، حضرت عليه السلام فرمود: زيرا اميرالمؤمنين عليه السلام ضربتي با آن به هيچ کس نزد، مگر آنکه در دنيا از حيات «افتقار» (محروميت) پيدا کرد و در آخرت از بهشت». ازامام صادق عليه السلام نقل شده است شمشيرآن حضرت هنگام ظهور همان شمشير پيامبرصلي الله عليه وآله ذوالفقار است.

[هُدهُد صبا]

انواع نشانه هاي ظهور

نشانه هاي ظهور گوناگون است.در ميان نشانه هاي ظهور، شماري از آنها به روشني به عنوان «علايم حتمي ظهور» ياد شده است. منظور از «نشانه هاي حتمي» - در مقابل نشانه هاي غير حتمي - آن است که پديدار شدن آنها - بدون هيچ قيد و شرطي - قطعي و الزامي خواهد بود؛ به گونه اي که تا آنها واقع نگردد، حضرت مهدي عليه السلام ظهور نخواهد کرد. البته بايد توجه نمود که حتمي و يا مسلم و قطعي بودن وقوع اين نشانه ها، به اين معنا نيست که پديد نيامدن آنها، محال است؛ بلکه به حسب فراهم بودن شرايط و مقتضيات و نبودن باز دارنده ها، پديد آمدن آنها - اگر خداوند اراده کند - قطعي خواهد بود. از روايات فراواني که در ميان آنها روايات صحيح نيز وجود دارد حتمي بودن نشانه هاي پنج گانه ذيل استفاده مي شود: خروج سفياني، قيام يماني، صيحه آسماني، قتل نفس زکيّه و خسف در بيداء. در برابر نشانه هاي حتمي، نشانه هاي غير حتمي قرار دارد؛ يعني، مقيد و مشروط به اموري است که در صورت تحقق آنها، به عنوان نشانه پديد مي آيد. پاره اي از نشانه هايي که به حتمي بودن آنها تصريح نشده، از اين قرار است: مرگ و ميرها، زلزله ها و جنگ ها و آشوب هاي فراگير ، خسوف و کسوف نابه هنگام ، بارش باران هاي فراوان و...